Displaying items by tag: άρθρο

Facebook Twitter YouTube
A+ A A-

Βουλευτής ΠΑΣΟΚ: Βαμπίρ και κανίβαλοι δεν αφήνουν τη νέα γενιά να αναδειχθεί

Κωστας ΤριαντάφυλλοςΟ βουλευτής Χίου του ΠΑΣΟΚ Κώστας Τριαντάφυλλος με αφορμή τα όσα συμβαίνουν στο ΠΑΣΟΚ,  με  άρθρο αναδεικνύει την ανάγκη να δοθεί προτεραιότητα στο νεώτερο στελεχιακό δυναμικό του κόμματος και σημειώνει:   Το ΠΑΣΟΚ, βρέθηκε μέσα στη δίνη μίας τριπλής κρίσης: Κρίση οικονομική, ευρωπαική και ελληνική. Το ΠΑΣΟΚ βρέθηκε απροετοίμαστο μέσα σε μία πρωτοφανή οικονομική κρίση της οποίας οι αιτίες έφεραν σε μεγάλο βαθμό και τη δική του σφραγίδα. Η αντιμετώπιση της κρίσης δεν απαιτεί όμως μόνο οικονομική διαχείριση. Απαιτεί κυρίως και πρωτίστως αίσθημα δικαίου. Τόσο στις αναγκαίες οικονομικές προσαρμογές όσο κυρίως στην καθημερινή απόδειξη λειτουργίας του Κράτους. Έλειπε αυτό που θα ενέπνεε εμπιστοσύνη στους πολίτες και θα τους έπειθε για την ανάγκη προσαρμογής. Αυτή η απουσία αισθήματος δικαίου και λειτουργίας του Κράτους αποτελεί ίσως την πιο τρανή διαπίστωση του τέλους μίας εποχής. Ο δισταγμός να πούμε τα πράγματα με το όνομα τους και η αναβολή προοδευτικών διαρθρωτικών μεταρρυθμίσεων, δημιούργησαν στην κοινωνία, την αίσθηση της μισής αλήθειας και τελικά επέτρεψε στην συνωμοσιολογία και στον λαϊκισμό να κυριαρχήσουν, χωρίς να προβληθεί η αναγκαία αντίσταση. Κρίση ιδεολογίας - ταυτότητας. Μεταλλάξεις συνεχείς χωρίς, όμως, να γίνονται ποτέ απόλυτα αποδεκτές και να ενσωματώνονται στο ιδεολογικό DNA της παράταξης, η οποία πείθονταν στις εκάστοτε αρχηγικές πρωτοβουλίες υπό την πίεση της υπαρξιακής συσπείρωσης και όχι από την πειθώ του εσωκομματικού διαλόγου. Κρίση γενιάς και στελεχών. Οι δημοκρατίες χρειάζονται τα κόμματα και τα κόμματα χρειάζονται την ιδεολογική και στελεχιακή τους ανανέωση για να συνεχίζουν να υπάρχουν. Το ΠΑΣΟΚ διατηρεί εδώ και χρόνια την ίδια “ηγετική ομάδα”. Τεχνητές ενέσεις ανανέωσης δεν καρποφορούν πάντα, καθώς δεν αποτελούν αποτέλεσμα εμπιστοσύνης στους νέους, αλλά προσωπικές επιλογές του εκάστοτε αρχηγού. Με αυτό τον τρόπο δημιουργείται μία γενιά στελεχών βαμπίρ και μία άλλη γενιά στελεχών κανίβαλων για να δανειστούμε τον τίτλο παλαιότερου βιβλίου. Αυτή είναι μία σημαντική κρίση κυρίως για ένα κόμμα που αναμφισβήτητα από τη Μεταπολίτευση και μετά έχει τη σημαντικότερη σε ποσότητα και ποιότητα ομάδα στελεχών. Το ΠΑΣΟΚ μέσα από τη μέγγενη αυτής της τριπλής κρίσης καλείται να απαντήσει σε τρία σημαντικά ερωτήματα που θα κρίνουν το μέλλον του: τί ζητάει η Κοινωνία, τί έχει ανάγκη ο χώρος της Κεντροαριστεράς, τί βοηθάει τη χώρα. Η Κοινωνία ζητάει το νέο, τη Λογική, το μπόλιασμα ικανών στελεχών μαζί με νέα πρόσωπα. Την αλλαγή γενιάς με πολιτικούς όρους. Η Κεντροαριστερά έχει ανάγκη από ένα κόμμα που να εκφράζει, απαλλαγμένο από το λαικισμό, τον πρωτόγονο συνδικαλισμό και τη δημοσιουπαλληλική νοοτροπία, τις απαραίτητες αυτονόητες, εθνικά επιβεβλημένες και διαγενεακά δίκαιες μεταρρυθμίσεις σε όλους τους τομείς της λειτουργίας της χώρας. Μεταρρυθμίσεις που θα αλλάζουν αντιλήψεις και νοοτροπίες. Που θα έχουν ως προτεραιοτήτα τον πολίτη και όχι τη συντεχνία. Που δεν θα επιβάλλουν διλήμματα, αλλά θα εξηγούν και θα εκλογικεύουν τις πολιτικές επιλογές.

Η Χώρα έχει ανάγκη από ένα κόμμα που θα εκφράζει τα δυναμικά μεσοστρώματα και τους κοινωνικά αδύναμους, τους νέους με τα πολλά προσόντα που έχουν όρεξη για παραγωγή, τους ιδιωτικούς υπαλλήλους που πασχίζουν να κρατήσουν την ελπίδα ακόμα μία μέρα ζωντανή. Ένα κόμμα που θα είναι πόλος συσπείρωσης, σταθερότητας και αναζήτησης ευρωπαικών συμμαχιών. Ένα κόμμα προοδευτικής κοινωνικής συμμαχίας που θα καταστήσει πλειοψηφική τη μεταρρυθμιστική πρόταση που έχει ανάγκη η χώρα.

 Το ΠΑΣΟΚ πρέπει - αν θέλει να συνεχίσει να υπάρχει - να “κάνει κάτι” τώρα. Αυτή η προτροπή ηχεί στα αυτιά όλων. Η ταχύτητα των πολιτικών και κοινωνικών εξελίξεων απαιτεί γρήγορα αντανακλαστικά και αποφασιστικότητα. Χρειαζόμαστε έναν καθαρό “οδηγό” άμεσης και συντεταγμένης μετάβασης σε μία νέα στελεχιακή και ιδεολογίκή εποχή, μπολιάζοντας τους ικανούς με τους νέους, τις αρχές με τις σύγχρονες αναγκαιότητες.  το άρθρο του βουλευτή δημοσιεύτηκε στην εφημερίδα Citypress
Read more...

Ο Α. Λοβέρδος καλεί τους βουλευτές του ΠΑΣΟΚ να ψηφίσουν τα μέτρα

Ο πρώην υπουργός υγείας Α. Λοβέρδος με άρθρο του στην εφημερίδα τα νέα , εξηγεί γιατί ψηφίζει τα μέτρα με καθαρή τη συνείδηση όπως λέει, και σε μια ηγετική εμφάνιση στην ουσία,  καλεί τους συναδέλφους του να πράξουν το ίδιο. Παράλληλα, μιλάει για εκβιαστικά δηλήμματα που τίθενται χωρίς ταυτόχρονα να υπάρχει ίχνος αναπτυξιακής πολιτικής . Το άρθρο του κ. Α. Λοβέρδου έχει ως εξής: Οι βουλευτές της παρούσας Βουλής, που ήμασταν όμως και στην προηγούμενη Βουλή, καλούμαστε για τέταρτη φορά μέσα σε τρία χρόνια να ψηφίσουμε δύσκολα και σκληρά μέτρα περικοπών. Τέταρτη φορά καλούμαστε να ψηφίσουμε ευρισκόμενοι ενώπιον εκβιαστικών διλημμάτων. Δίνουμε στην Ελλάδα, την πατρίδα μας, μια ακόμη ευκαιρία, δυσκολεύοντας ακόμη περισσότερο τους πολίτες της, ή την αφήνουμε να καταρρεύσει; Για τέταρτη φορά θα ακούσουμε υποσχέσεις περί τελευταίου γύρου, αναπτυξιακών πολιτικών, επιστροφών των περικοπών όταν θα το επιτρέψουν οι συνθήκες κ.ο.κ. Δύσκολα, σκληρά αλλά πολύ συγκεκριμένα μέτρα, που ως μόνο δήθεν ελπιδοφόρο πλαίσιο έχουν τις εύκολες, αλλά γενικόλογες και εν τέλει ανύπαρκτες αναπτυξιακές προοπτικές. Ετσι, όμως, όσοι γνωρίζουμε από κοντά τα πράγματα, αντιλαμβανόμαστε πως καλούμαστε να ξαναψηφίσουμε όχι απλώς υπό το κράτος εκβιαστικών διλημμάτων, αλλά ενός κατά κυριολεξία ωμού εκβιασμού, δίχως πραγματικές ελπίδες οικονομικής ανάκαμψης κι ανόρθωσης της χώρας μας. Τρεις φορές ως υπουργός και βουλευτής  και σήμερα τέταρτη φορά ως βουλευτής θα κάνω το καθήκον μου. Θα στηρίξω τη συμφωνία των τριών αρχηγών, που εμπεριέχει τα αποτελέσματα μιας πολύμηνης διαπραγμάτευσης. Η επιμέρους διαφωνία της ΔΗΜΑΡ δεν ξεπερνά ένα πολύ μικρό ποσοστό του συνολικού θεματολογίου της διαπραγμάτευσης. Η δυνατότητα επέκτασης των συμβάσεων και ένα επιμέρους επίδομα δεν ξεπερνούν το 5% της συνολικής ύλης. Στηρίζω, λοιπόν, αυτή τη συμφωνία. Θα μπορούσα να πω “αρκετά!”, ας σηκώσουν το βάρος τώρα οι άλλοι, που υποσχέθηκαν, που έταξαν, που μιλούσαν για ανύπαρκτα “άλλα μείγματα”! Δεν είναι, όμως, εθνικά και πολιτικά ορθή κι ωφέλιμη μια τέτοια συμπεριφορά. Δεν πρέπει να την παρακολουθήσουμε. Πρέπει να αδιαφορήσουμε για τις κατηγορίες των δημαγωγών, τους προπηλακισμούς και τις ύβρεις και να κάνουμε το καθήκον μας, δίνοντας στην Ελλάδα την ευκαιρία να συνεχίσει να αγωνίζεται. Εγώ, πάντως, έτσι θα πράξω, δίχως να κρυφτώ, δίχως συμβιβασμούς και, οπωσδήποτε, δίχως κυβερνητικά ανταλλάγματα. Δίχως, όμως, ανάπτυξη, η χώρα δεν θα προχωρήσει. Χωρίς μείωση της ύφεσης, η χώρα δεν θα καταφέρει να αντέξει. Αν με τη στάση μας στη Βουλή καταφέρουμε να χρηματοδοτηθούμε τις επόμενες εβδομάδες κι έτσι γλιτώσουμε τη βίαιη κατάρρευση, δηλαδή τη φτώχεια, τη δυστυχία και την εγκληματικότητα, τότε χωρίς ανάπτυξη κινδυνεύουμε με βαθμιαία κατάρρευση της οικονομίας μας και με τα ίδια ακριβώς τραγικά αποτελέσματα. Ανάπτυξη, όμως, υποσχέθηκαν ώς τώρα τρεις πρωθυπουργοί, δίχως να υπάρχει ούτε καν ένα σχέδιο γι’ αυτήν. Ολοι λένε πως δεν πρέπει να αφήσουμε την ύφεση να μας αποτελειώσει, αλλά κανείς δεν εφαρμόζει πολιτικές εναντίον της. Και οι αντιπολιτεύσεις δεν έχουν τίποτε να προτείνουν. Με δεδομένα τα σκληρά μέτρα δημοσιονομικής προσαρμογής, καθώς και το δυσμενές για την Ελλάδα επενδυτικό κλίμα, το μόνο που μπορούμε να κάνουμε για να μειώσουμε την ύφεση είναι να χτυπήσουμε αμέσως και βίαια την κρατική γραφειοκρατία που δυναστεύει την οικονομία. Είναι απαράδεκτο να διαπιστώνουμε πως η στάση της Διοίκησης και της Δικαιοσύνης απέναντι στην οικονομία είναι η ίδια με αυτήν του 2008, όταν ξεκίνη- σε η υφεσιακή περιπέτεια. Κι επειδή η μάχη εναντίον της γραφειοκρατίας εκεί που αυτή εγκλωβίζει την οικονομία δεν δίδεται, αλλά αντιθέτως συνεχίζονται οι ίδιες πελατειακές κομματικές πρακτικές, η ψήφος μας στη Βουλή την Τετάρτη αλλά και στον προϋπολογισμό πρέπει να συνοδευτεί με τη συμμετοχή μας στην καθολική ρήξη με το δεδομένο πολιτικό και κομματικό σύστημα. Αυτή μας η στάση θα δώσει μέλλον και πραγματικές ελπίδες στη χώρα και στους πολίτες της. Αν, αντιθέτως, επιλέξουμε κάποια μορφή αρνητικής στάσης ή υπεκφυγής στην Βουλή, τότε στερούμε από την Ελλάδα τις δυνατότητες να συνεχίσει να αγωνίζεται και την οδηγούμε σε άμεση και βίαιη κατάρρευση. Είναι απολύτως καθαρό: η αποτελεσματική αμφισβήτηση στα κακώς κείμενα των κομμάτων, στις σκοτεινές όψεις της μεταπολίτευσης, στην αδυναμία υποστήριξης των πολιτών περνά μόνο μέσα από τη στήριξη της Ελλάδας στις κρίσιμες ψηφοφορίες των επομένων ημερών στη Βουλή. Κι αμέσως μετά τη χρηματοδότηση της χώρας, οι δραστηριότητές μας θα συμπληρωθούν και θα ολοκληρωθούν με τον αγώνα μας για τη ρήξη, την ανατροπή και τη ριζοσπαστική αλλαγή κομμάτων και πολιτικών στον χώρο της Κεντροαριστεράς και της Σοσιαλδημοκρατίας. Είναι η ώρα των καθαρών λύσεων. Ολοι μας βρισκόμαστε προ των ευθυνών μας.»
Read more...

Στις 18 Οκτώβρη ...

*Άρθρο του Χ. Τσιόκα
Τριάντα και πλέον χρόνια μετά την ανάληψη της διακυβέρνησης της χώρας από τον Ανδρέα Παπανδρέου και το ΠΑΣΟΚ, φαίνεται ότι το εκκρεμές των σχολιασμών για την συγκεκριμένη πολιτική περίοδο τείνει σε μια προσέγγιση που...
έχει στόχο στον μηδενισμό του τότε εγχειρήματος της αλλαγής και στην κατασυκοφάντηση της. Το επιχείρημα που σήμερα εκπέμπουν οι παρασιτικές δυνάμεις του νεοφιλελευθερισμού στην κοινή γνώμη είναι ότι δήθεν η σημερινή κρίση οφείλεται στην κυβερνητική περίοδο του Α. Παπανδρέου και στις αλλαγές που δημιούργησε. Με αυτό το κεντρικό κορμό επιχειρημάτων στήνεται το σκηνικό αποκαθήλωσης μεγάλων κοινωνικών και πολιτικών αλλαγών που συντελέσθηκαν στην μεταπολιτευτική περίοδο. Θυμίζω μεταξύ των άλλων ότι:· Είναι η περίοδος που η μεσαία τάξη διευρύνεται και ισχυροποιείται αποκτά πρόσβαση για να λειτουργήσει στην παραγωγή, την εμπορία και τη διακίνηση προϊόντων εντός και εκτός της χώρας. · Είναι ο χρόνος που εκδηλώνεται η αύξηση της αγοραστικής δύναμης των δυνάμεων της εργασίας και η ενεργός στήριξη του αγρότη και της παραγωγής · Είναι οι χρόνοι που τα δημόσια αγαθά της παιδείας, της υγείας, της κοινωνικής ασφάλισης αποκτούν χαρακτήρα ανταπόδοσης πρόσβασης και αλληλεγγύης με την δημιουργία του κοινωνικού κράτους. · Είναι η περίοδος που η χώρα αποκτά στην Ευρώπη και τον κόσμο ακτινοβολία, με διαπραγματευτική ικανότητα και διαμορφώνει ισχυρά οικονομικά και πολιτικά ανταλλάγματα για τους πολίτες και την οικονομία. · Είναι οι χρόνοι που δοκιμάζεται η σύμπραξη δημοσίου και ιδιωτικού τομέα χωρίς τις άνευ όρων εκποιήσεις και ανασφάλειες. · Είναι η περίοδος που αίρονται οι διχασμοί ανάμεσα στα ‘’μπλε και κόκκινα’’ καφενεία και η δημοκρατία βαθαίνει με αποκεντρωμένους πόρους, αρμοδιότητες και με την είσοδο νέων κοινωνικών στρωμάτων στους θεσμούς αντιπροσώπευσης. Αναφέρθηκα σε ενδεικτικά παραδείγματα εκείνης της περιόδου για να υπογραμμίσω ότι με αφορμή την κρίση για τις παρασιτικές δυνάμεις, η επιδίωξη αφορά την αποκαθήλωση αυτών των πολιτικών, κοινωνικών και οικονομικών κατακτήσεων. Δεν είναι στην πρόθεση αυτού του κειμένου ο μηδενισμός των παθογενειών εκείνης της εποχής που ασφαλώς υπήρξαν. Γιατί πράγματι το εγχείρημα δεν στόχευσε στην αλλαγή του ρόλου της δημόσιας διοίκησης και στο παραγωγικό μοντέλο. Σ αυτά δεν επιχειρήθηκαν αλλαγές αφέθηκαν όπως ήταν. Όμως σήμερα: · Με το περιεχόμενο που επιχειρούν να δώσουν στο χαρακτήρα της διαπραγμάτευσης οι δυνάμεις του νεοφιλελευθερισμού. · με τον ανύπαρκτο ρόλο της μεσαίας τάξης και της αγροτικής οικονομίας στο σχέδιο εξόδου από την κρίση · με τη συρρίκνωση του κοινωνικού κράτους, των δημόσιων αγαθών και του δημόσιου πλούτου. · με την εμπορευματοποίηση μέρους των υπηρεσιών της δημόσιας διοίκησης · και με την εισαγωγή οικονομικών κριτηρίων για την πρόσβαση στα αγαθά της υγείας, της παιδείας, πρόνοιας κτλ… Αυτά είναι χαρακτηριστικά παραδείγματα που αποδεικνύουν ότι επιχειρείται ευθεία βολή στις κατακτήσεις που δημιούργησε η μεγάλη αλλαγή. Για τις ακραίες δυνάμεις της αγοράς δεν πρόκειται απλά για ‘’Ρεβάνς’’ στην ηγεμονία εκείνης της περιόδου! Είναι μια ευκαιρία παλινόρθωσης των παλαιών ισορροπιών που υπήρχαν πριν την 10ετία του 80’. Η κρίση έγινε για τις ακραίες νεοφιλελεύθερες δυνάμεις το βολικό περιτύλιγμα. Το δε εργαλείο προώθησης των επιδιώξεων οι δήθεν… “μεταρρυθμίσεις’’. Για να υποκρύπτουν ότι οι “ρυθμίσεις” τους αφορούν τους λίγους. Ούτε ήθελαν ούτε θέλουν τις αλλαγές! Ίσως τώρα 30 και πλέον χρόνια μετά, φαίνεται πιο καθαρά γιατί επέμενε ο Α.Γ Παπανδρέου ότι το ΠΑΣΟΚ πρέπει να είναι κίνημα του δημοκρατικού σοσιαλισμού! Γιατί ήθελε αλλαγές για τους πολλούς, σε αντιπαράθεση με τη ‘’σοσιαλδημοκρατία’’ και τους νεοφιλελεύθερους που επιδιώκουν ρυθμίσεις χωρίς να ενδιαφέρονται αν αυτές θίγουν τους πολλούς και αν προκαλούν κοινωνικό και οικονομικό άρα και πολιτικό διχασμό… Υ.Γ. Για όσους επιμένουν να πιστεύουν ότι η ιστορική μνήμη δεν τρομοκρατείται ούτε παραχαράσσεται…
Ο Χάρης Τσιόκας υπήρξε Βουλευτής του ΠΑΣΟΚ
Read more...

Ο Μ.Χρυσοχοϊδης με άρθρο του ζητά να ενωθούν ΠΑΣΟΚ και ΝΔ κόντρα σε ΣΥΡΙΖΑ και Χ.Α

Οι νεότεροι ίσως δεν γνωρίζουν, αλλά τη δεκαετία του 1970 ακουγόταν παράταιρο αν κάποιος δήλωνε «κεντραριστερός» και, ταυτόχρονα, τασσόταν υπέρ της ένταξης της Ελλάδας στην τότε ΕΟΚ. Το ίδιο περίεργο και ντιφατικό μοιάζει σήμερα, σε μεγάλο μέρος της ελληνικής κοινωνίας, να αυτοπροχώρας, μέσα από τη δίκαιη εφαρμογή του προγράμματος προσαρμογής. Και τότε και σήμερα, προσωπικότητες και πολιτικοί σχηματισμοί φάνταζαν αιρετικοί» απέναντι στη δεσπόζουσα «ορθοδοξία». Η κυρίαρχη αντίληψη, όμως, είναι αυτή που τελικά καθορίζει και την πολιτική γεωγραφία σε κάθε ιστορική συγκυρία. Και αυτή τη και πολιτικά γεγονότα που λειτουργούν ως καταλύτες, προξενώντας τεκτονικές αλλαγές στο πολιτικό σύστημα. Είναι τότε που οι διαχωριστικές γραμμές του χτες πέφτουν ή επανακαθορίζονται μπροστά στην επιτακτική ανάγκη να αντιμετωπιστούν οι σύγχρονες προκλήσεις. Οι πολιτικές δυνάμεις που δεν το αντιλαμβάνονται ή δεν μπορούν να ανταποκριθούν έχουν σίγουρο προορισμό το «νεκροταφείο» της Ιστορίας, ακόμα και Το παράδειγμα της Ενωσης Κέντρου είναι χαρακτηριστικό. Στον αντίποδα βρέθηκε το ΠΑΣΟΚ, αλλά σε κάποιο βαθμό και η ΝΔ, που διεύρυνε τότε τα όρια της παραδοσιακής Δεξιάς προς το Κέντρο. Περίπου 40 χρόνια μετά, το ιστορικό γεγονός της κρίσης χρέους παράγει τέτοιου μεγέθους ανατροπές. Ας τολμήσουμε μερικές παραδοχές για τη σημερινή πραγματικότητα: Ο ΣΥΡΙΖΑ αυτή τη στιγμή φαίνεται να παγιώνει τη θέση του ως κυρίαρχη πολιτική δύναμη στον χώρο της «Κεντροαριστεράς». Πολλοί το αμφισβητούν. Τι σχέση έχει ο ΣΥΡΙΖΑ με την Κεντροαριστερά; Δεν είναι ο ΣΥΡΙΖΑ ένα λαϊκιστικό κόμμα; Σαφώς και είναι. Αυτή η άποψη, όμως, δεν αναιρεί τη θέση ότι σε μεγάλο μέρος της κοινωνίας καταγράφεται ως η νέα «Κεντροαριστερά». Ας μη συγχέεται όμως με το ΠΑΣΟΚ της δεκαετίας του 1970, που παρά τα λαϊκιστικά χαρακτηριστικά του ανταποκρινόταν σε ιστορικά αιτήματα του ελληνικού λαού. Οι κοινωνικές ανάγκες, τα πολιτικά δεδομένα και τα διακυβεύματα 30 χρόνων πριν είναι τελείως διαφορετικά με τα σημερινά. Σήμερα, το δημόσιο συμφέρον δεν έχει καμία σχέση με τον κρατισμό και την ανάπτυξη με δανεικά. Δεν υπάρχει πια κανένα περιθώριο για αυταπάτες ούτε για τη διαιώνιση του πελατειακού κράτους με άλλο όνομα. Απέναντι σ’ αυτό το φαινόμενο υπάρχουν πολιτικές διεργασίες για την ανασύσταση του χώρου της «Κεντροαριστεράς» ή της «σοσιαλδη-μοκρατίας», εντός και εκτός ΠΑΣΟΚ. Αναμφίβολα, είναι γόνιμες και δημιουργικές. Ωστόσο, στον βαθμό που αποδέχονται τις βασικές δεσμεύσεις της χώρας για την παραμονή στην ευρωζώνη, αποτελούν περισσότερο, στη σημερινή συγκυρία, ένα κομμάτι της ευρύτερης πολιτικής και κοινωνικής συμμαχίας των φιλοευρωπαϊκών δυνάμεων. Δεν υπάρχει η πολυτέλεια, πολύ περισσότερο δεν αποτελεί καν ένα μαζικό κοινωνικό ζητούμενο η δημιουργία ενός ή περισσότερων νέων «ΚΟΔΗΣΟ». Παράλληλα, ραγδαίες αλλαγές συμβαίνουν και στον ευρύτερο χώρο λαϊκιστικού μπλοκ μέσα από τα σπλάγχνα της, καθώς και οι επιμέρους διαφοροποιήσεις εντός της ΝΔ, το καταδεικνύουν. Και βέβαια, πάνω από το νέο πολιτικό τοπίο πλανάται πλέον το φάντασμα του φασισμού της Χρυσής Αυγής.Στο πολιτικό σκηνικό που διαμορφώνεται, αναδύεται όλο και πιο πιτακτικά η ανά-γκη για τη δημιουργία ενός συνεκτικού, δημοκρατικού και ευρωπαϊκού μετώπου απέναντι στον λαϊκισμό που υπονομεύει την εθνική προσπάθεια και τον φανατισμό των άκρων που απειλεί τη δημοκρατία. Το διακύβευμα για τη χώρα είναι ένα. Η διασφάλιση της ευρωπαϊκής προοπτικής της χώρας στο πλαίσιο μιας ευρείας και κοινωνικά δίκαιης οικονομικής ανασυγκρότησης και η επαναθέσμιση της ελληνικής Πολιτείας στο πρότυπο ενός σύγχρονου κράτους δικαίου. Μόνο έτσι θα υπερασπιστούμε τη δημοκρατία και θα στείλουμε ξανά στο περιθώριο τον φασισμό και τον φανατισμό των άκρων. Αυτά θα επιτευχθούν μόνο υπό μία προϋπόθεση, μία ιστορική κατάκτηση: την πολιτική και κοινωνική ενότητα όλων των φιλοευρωπαϊκών δυνάμεων. Το άρθρο δημοσιεύεται σήμερα στην εφημερίδα Τα Νέα
Read more...

Η νεοφιλελεύθερη επέλαση και τα μέτρα της τρόικα

Του Χάρη Τσιόκα Λίγο πριν την κορύφωση της «διαπραγμάτευσης» και το σκηνικό για τον πολίτη και την πραγματική οικονομία έχει γίνει εφιαλτικό, φοβικό. Ζητούμενο η «Συμφωνία» Συμφωνία για ένα νέο (?) μνημόνιο που το διατυπώνουν με δραματικά εκβιαστικά διλήμματα. Οι τεχνοκράτες της Τρόικα έχουν μετατρέψει τη διαπραγμάτευση του σχεδίου εξόδου της χώρας από την κρίση, σε απαιτήσεις εφαρμογής μέτρων που λειτουργούν ως «πολιορκητικός κριός» της πιο βίαιης και άνευ όρων νεοφιλελεύθερης επέλασης. Τα «τελευταία μέτρα» εξελίσσονται σε βαθειά αντικοινωνικές και αντιαναπτυξιακές επιλογές, που διαμορφώνουν τοπίο τριτοκοσμικής χωράς με έντονες όψεις κοινωνικού διχασμού Οι εργασιακές ανατροπές που στην «εγχώρια» γλώσσα ονομάζονται «μεταρρυθμίσεις» Τα τείχη προστασίας για τις οφειλές και υποχρεώσεις των τραπεζιτών Τα οριζόντια μέτρα και οι επιπτώσεις στους αδύνατους Η εμπορευματοποίηση λειτουργιών της δημόσιας διοίκησης και η μεταφορά κόστους στον πολίτη Η χρονική προσπάθεια δέσμευσης, επιβολής, του μεγάλου όγκου των μέτρων εντός του 2013, επιχείρημα που «ακυρώνει» την επιμήκυνση Η κωλυσιεργία για επιλογές που μειώνουν το χρέος και το επιτόκιο δανεισμού. Είναι ενδεικτικές συμπεριφορές που δείχνουν νεοφιλελεύθερη επέλαση. Επιλογές που οδηγούν την χώρα σε εποχές, πριν τις μεγάλες αλλαγές που επέβαλε ο Ανδρέας Παπανδρέου. Το κρίσιμο λοιπόν ερώτημα, στο «κλείσιμο» αυτού του σκηνικού της διαπραγμάτευσης, που τόσο έντονα – και μοναδικά για κυβέρνηση και πρωθυπουργό - παρουσιάζεται επικοινωνιακά είναι: Θα αποτιμηθούν από την κυβέρνηση οι νεοφιλελεύθερες προτάσεις επέλασης των τεχνοκρατών της τρόικα ως μονόδρομος για τον δανεισμό αρκούμενοι σε μια – δυο θεαματικές κόκκινες γραμμές; ή Θα μπει πιο έντονα στο τραπέζι η πολιτική διαπραγμάτευση ,αφού γίνεται πλέον φανερό και από τις δηλώσεις των κορυφαίων ηγετών της Ευρώπης ότι «η παραμονή της Ελλάδας στο Ευρώ είναι λιγότερο τρομακτική από το χάος που θα προκαλούσε μια Grexit» όπως γράφει ο Economist. Ασφαλώς ο τυχοδιωκτισμός για τις δυνάμεις της προοδευτικής αριστεράς δεν είναι επιλογή! Δεν είναι επιλογή η μονομέρεια και η απομόνωση της χώρας που αποτελούν επιδίωξη των παρασιτικών οικονομικών παραγόντων και των ακραίων δυνάμεων του πολιτικού συστήματος. Είναι προφανές όμως ότι η αξιολόγηση του νέου μνημονίου που επιχειρείται, πρέπει να γίνει από την νομιμοποιημένη κοινωνικά, πολιτική βάση αντιπροσώπευσης. Ιδιαίτερα αλλά όχι μόνο και απ αυτή που πλειοψηφικά καταγράφηκε με τη προγραμματική συμφωνία της κυβέρνησης! Με τουλάχιστον αυτό τον πήχη οφείλει να κριθεί το περιεχόμενο της νέας συμφωνίας για να υπάρξει έγκριση. Γιατί: Η ανάπτυξη Η άρνηση των οριζόντιων μέτρων Τα επιτόκια και η μείωση του χρέους Το κοινωνικό κράτος , οι δυνατότητες των πολιτών στην πρόσβαση σε αυτό, την δημόσια διοίκηση και και η εφαρμογή του ευρωπαϊκού δίκαιου στην Ελλάδα Είναι ένα ενδεικτικό πλαίσιο εξουσιοδότησης επιδιώξεων αυτής της διακυβέρνησης που δεν παρακάμπτεται. Ο Βρετανικός Economist στο πρόσφατο άρθρο εξηγεί, κατά την κρίση του, τους λόγους που οι Γερμανοί άλλαξαν γνώμη και άφησαν πίσω το σενάριο εξόδου από το Ευρώ. Γνωρίζουν οι δανειστές ότι «το γεγονός της υπερβολικής λιτότητας έχει αποτύχει…» αλλά επειδή τονίζει ότι «δεν θα πουν ποτέ το mea culpa» θα ρίχνουν το βάρος στις προηγούμενες κυβερνήσεις ζητώντας από την Ελλάδα «να εκπληρώνει τις υποχρεώσεις της» … Είναι προφανές ότι για τις δυνάμεις της αριστεράς της εμπροσθοφυλακής, το σχέδιο εξόδου από την κρίση δεν μπορεί να ταυτιστεί με την νεοφιλελεύθερη επέλαση ενός σχεδίου δημοσιονομικών μέτρων που φορτώνουν βάρη στους πολλούς, που αμφισβητούν το Ευρωπαϊκό δίκαιο και επιβάλουν συνθήκες κοινωνικού διχασμού. Η προγραμματική συμφωνία – λειτουργία – αυτής της κυβέρνησης πρέπει να ξεσκονιστεί, να διαβαστεί και να διαβιβαστεί στους Ευρωπαίους ηγέτες και τα θεσμικά όργανα λειτουργίας της Ευρώπης και της χώρας. Οι οικονομικές γεωστρατηγικές επιδιώξεις των δανειστών, επιβάλλουν την πολιτική διαπραγμάτευση με βάση τη προγραμματική συμφωνία., αναλαμβάνοντας ο καθένας τις ευθύνες του!

20121021-201018.jpg
Read more...

Και μετά το ταξίδι της Μέρκελ τι;

άρθρο : Του Χάρη Τσιόκα*  Η επίσκεψη της καγκελαρίου Μέρκελ στη χώρα μας αναμφισβήτητα συνιστά ταυτόχρονα πολιτικό, οικονομικό γεγονός και αυτό γιατί όχι μόνο υπογραμμίζει το ενδιαφέρον μιας μεγάλης Ευρωπαϊκής χώρας που επηρεάζει καθοριστικά τις ευρωπαϊκές εξελίξεις, αλλά έχει σημαντικό ρόλο στο σχέδιο εξόδου και στη διαμόρφωση των πλειοψηφιών που απαιτούνται εντός της ευρωζώνης. Μ’ αυτή την παραδοχή το λογικό θα ήταν να μη βρίσκουν έδαφος ‘’γονιμοποίησης’’ δύο ακραίες συμπεριφορές αντίδρασης που δυστυχώς διεκδικούν να μετακινήσουν την κρίση των πολιτών από τα ζητούμενα, στην εικόνα και στο συναίσθημα. ·         Η μία συμπεριφορά αφορούσε την αντίδραση(?)-(sic) ορισμένων πολιτικών ηγεσιών- που ούτε λίγο ούτε πολύ έκριναν και προώθησαν στην κοινωνία το αίτημα της ‘’ανεπιθύμητης’’ καγκελαρίου της Γερμανίας αγνοώντας ότι είναι κρίσιμος παίκτης των Ευρωπαϊκών διεργασιών. Δημιούργησαν σύγχυση στην κοινή γνώμη μπερδεύοντας σκόπιμα, την αναγκαία κατά την κρίση μου διεκδίκηση μιας άλλης δίκαιης πολιτικής για την έξοδο από την κρίση, με την οικονομική, πολιτική και κοινωνική απομόνωση της χώρας. ·         Η άλλη εξίσου αδιέξοδη –μοιρολατρική- και μοιραία είναι αυτή που αξιοποιώντας την λογική των άκρων θέλησε να χρησιμοποιήσει το γεγονός μόνο της παρουσίας της καγκελαρίου και όχι το περιεχόμενο των διαπραγματεύσεων, ως το ‘’βάλσαμο’’ που θα οδηγήσει τη χώρα και τους πολίτες στην έξοδο από την κρίση. Μ’ αυτή την έννοια, σε μια δημοκρατία που ξέρει να αξιοποιεί τα πλεονεκτήματα της, το δικαίωμα της ειρηνικής διεκδίκησης των πολιτών για μια άλλη πολιτική και η κατάθεση εναλλακτικών επιχειρημάτων που αφορά τις επιπτώσεις των οικονομικών μέτρων στην Ευρώπη, αποτελούν επιλογές που ούτε πρέπει να απαγορεύονται ούτε να συρρικνώνονται. Το αίτημα να ‘’είμαστε χρήσιμοι και όχι ευχάριστοι’’ δεν μπορεί να είναι μόνο για εσωτερική κατανάλωση. Στην αποτίμηση αυτής της επίσκεψης, για όσους δεν επιλέγουν τους ακραίους θυμικούς απολογισμούς που περιέγραψα, το πρόσημο γίνεται θετικό. Γιατί δόθηκε η ευκαιρία να παρουσιαστούν απολογισμοί μοναδικών αλλαγών που συντελέσθηκαν  δημοσιονομικά τα τελευταία χρόνια με θυσίες του ελληνικού λαού. Γεγονός που καλό θα ήταν αυτή η κυβέρνηση να μη το κρύβει και πολύ περισσότερο να το αξιοποιεί ως πλεονέκτημα, αντί να αναφέρεται σε δήθεν απομονώσεις. Άλλωστε η ίδια η Ευρώπη –μετά τις Γαλλικές εκλογές- δοκιμάζει να ανιχνεύσει και άλλες πολιτικές εξόδου, που υπερβαίνουν τα νεοφιλελεύθερα δημοσιονομικά μέτρα που παράγουν ύφεση και κοινωνικό διχασμό χωρίς ανάπτυξη. Η κ. Μέρκελ έφυγε και το ταξίδι και το ταξίδι της Ελλάδας για συμμαχίες που θα διεκδικούν μια συνολική προοδευτική πολιτική διεξόδου συνεχίζεται. Το γεγονός ότι ο Πρόεδρος της Δημοκρατίας. ο Πρωθυπουργός, και οι κοινωνικές αντιδράσεις έδωσαν τα δικά τους μηνύματα με επίκαιρο και αυθεντικό τρόπο, έχουν επίκαιρη βαρύτητα και χρησιμότητα. Θα μπορούσαν όλα αυτά να ολοκληρωθούν και με μια συνάντηση των πολιτικών ηγεσιών που αγωνίζονται για λύσεις μέσα στην ευρωζώνη, με το ευρώ και την Ευρώπη. Δεν έγινε και αυτό είναι αρνητικό. Το συμπέρασμα είναι ότι το επόμενο χρονικό διάστημα - περίοδος θα αποτιμήσει στην πράξη τα αποτελέσματα και τις πολιτικές από την επίσκεψη.   Είναι προφανές ότι και η κ. Μέρκελ και η κυβέρνηση δεν κρίνονται από την εικόνα της επίσκεψης, αλλά από τις αποφάσεις για ·         Την άμεση εκταμίευση των 31.5 δις ·         Τα επιτόκια δανεισμού και την κατεύθυνση των πόρων ·         Την ανακεφαλαιοποίηση και το εθνικό χρέος ·         Το αναπτυξιακό και κοινωνικό πακέτο Και πάνω απ’ όλα ·         Το δίκαιο χρονικά και ποσοτικά επιμερισμό των δημοσιονομικών μέτρων Γιατί αν τα επώδυνα μέτρα ληφθούν το 2013, τι νόημα θα έχει μια ενδεχόμενη επιμήκυνση?

Γι’ αυτό δε θα κουράζομαι να επαναλαμβάνω ότι για τους προοδευτικούς πολιτικούς σχηματισμούς, για τους σοσιαλιστές, τώρα είναι η ώρα!

* ο κ. Χάρης Τσιόκας είναι πρώην γ.γ Μετφορών και   βουλευτής Β' Θεσσαλονίκης
Read more...

Αριστερή εμπροσθοφυλακή

 

*άρθρο του Χ. Τσιόκα 

 

Μια ανάγνωση και μόνο των ‘’ειδήσεων’’ της τελευταίας βδομάδας στην Ελλάδα και την Ευρώπη επιβεβαιώνει πλέον ότι οι πολιτικές ηγεσίες της Ευρώπης έκρυψαν τις αλήθειες και τα ζητούμενα της διεξόδου από την κρίση.

Είτε γιατί στις χώρες που πλειοψηφούν δυνάμεις του νεοφιλελευθερισμού την αντιμετώπισαν ως ευκαιρία  προώθησης των επιδιώξεων σε βάρος των αδυνάτων είτε γιατί οι άλλες πίστεψαν ότι θα φορτώσουν τις επιπτώσεις στον πλέον αδύναμο κρίκοδηλαδή στην Ελλάδα για να διαχειριστούν πιο ανώδυνα την δικιά τους κρίση.   Στην ουσία βιώνουμε το απότοκο της νεοφιλελεύθερης εμμονής των δυνάμεων που  και αρνούνται με ιδιοτέλεια να αποδεχθούν ότι η λύση στο πρόβλημα είναι πολιτική και η αντιμετώπιση της προϋποθέτει όχι μόνο την νομισματική αλλά και την οικονομική, πολιτική ενοποίηση της Ευρώπης.   Το πρόβλημα της Ελλάδας γίνεται φαύλος κύκλος όσο στην λεγόμενη ‘’τεχνοκρατικά’’ αξιοπιστία της λύσης δεν προστίθεται αποφασιστικά η πολιτική διαπραγμάτευση.   Είναι λοιπόν ώρα της ευθύνης μιας αριστεράς της εμπροσθοφυλακής να αναμετρηθεί με την ‘’διαπραγμάτευση’’ που περιορίζεται μόνο στη δημοσιονομική εξυγίανση και αφορά περικοπές. Γιατί είναι ένα ‘’βαρέλι δίχως πάτο’’. Γίνεται εργαλείο μιας βίαιης ανακατανομής οικονομικής εξουσίας, ανατροπής του κοινωνικού μοντέλου και εμπορευματικοτοποίησης των κοινωνικών αγαθών της υγείας, της παιδείας, της διοίκησης κτλ. Είναι μια βαθύτατα κοινωνικά διχαστική παλινόρθωση της δεκαετίας που επαναφέρει τη χώρα σε περιόδους πριν τις μεγάλες αλλαγές του Α.Γ. Παπανδρέου.   Για παράδειγμα την εβδομάδα που διανύσαμε περίσσεψαν 2 κοινωνικοοικονομικές υποκριτικές κριτικές που πιέζουν την κοινή γνώμη να τις   ---Η πρώτη αφορούσε το υπαρκτό γεγονός της ακρίβειαςΌπου οι θιασώτες της αχαλίνωτης αγοράς και της αυτορρύθμισης της εγκαλούσαν με κροκοδείλια δάκρυα τη διοίκηση που απαξιώνεται από τους ίδιους για την έλλειψη ελέγχων!! Αλήθεια γιατί να δείχνουν ως παράδεισο την εμπορευματικοποίηση του ρόλου του κράτους?   ---Και το δεύτερο είναι το δημόσιο και ο ρόλος του. Στις μέρες μας ασκούνται δήθεν κριτικές από δύο αντίθετου πολιτικής προέλευσης δυνάμεις. Από τη μια μεριά οι νεοφιλελεύθεροι γιατί έχουν στόχο να προετοιμάσουν το έδαφος στο να εκχωρήσουν σε ιδιώτες αντικείμενα του αδιαφορώντας ότι αυτό υψώνει τείχη στη πρόσβαση των πολιτών της μεσαίας τάξης, των εργαζομένων, των ανέργων, των νέων κτλ. Και απ την άλλη πλευρά η αριστερά της οπισθοφυλακής που στο όνομα του εκλογικού οφέλους δεν αποδέχεται την λογική ότι η δημόσια διοίκηση πρέπει να γίνει επιτελική, διαφανής, μιας στάσης, αξιολογήσιμη, κοινωνικά δίκαιη και ευέλικτη.   Με αφορμή αυτές τις εικόνες είναι η ώρα για τους σοσιαλιστές να επαναφέρουν το θέμα στην βάση του και να υπογραμμίσουν ότι η έξοδος από την κρίση είναι Πολιτικό θέμα που υπερβαίνει τους τεχνοκράτες της τρόικας.   Το ‘’βαρέλι δίχως’’ πάτο των δημοσιονομικών μέτρων, που αποτελεί την συνταγή των νεοφιλελεύθερων πρέπει να αντικατασταθεί από μια άλλη συνολική Ευρωπαϊκή στρατηγική που μεταξύ των άλλων πρέπει να εμπεριέχει   ·         δίκαιη δημοσιονομική εξυγίανση με 4ετή περίοδο και ισοβαρούς επιμερισμού των μέτρων   ·         εκταμίευση ρευστότητας για­ την τόνωση της αγοράς και της πραγματικής οικονομίας   ·         πακέτο αναπτυξιακών πόρων για την σταδιακή υπέρβαση της κρίσης   ·         Ελάφρυνση δηλαδή μετεξέλιξη του χρέους και των χρεών της Ευρώπης σε βιώσιμα   ·         Υπεράσπιση του κοινωνικού Ευρωπαϊκού μοντέλου με συλλογικές συμβάσεις και δίκτυα κοινωνικής προστασίας   Για τις δυνάμεις της αριστεράς της εμπροσθοφυλακής το μήνυμα πρέπει να είναι καθαρό. Η Ελλάδα έχει κάνει θυσίες αξιόπιστες προκειμένου να ανασυγκροτήσει την οικονομία της και προχωρά σε αλλαγές σε χρόνους που καμιά χώρα δε τόλμησε. Είναι η ώρα λοιπόν να ξαναγίνει η πολιτική εργαλείο μιας νέας κοινωνικής συμπόρευσης. Και αυτό χρειάζεται προοδευτικές συμμαχίες στην Ελλάδα και στην Ευρώπη. Συμμαχίες που οι σοσιαλιστές και γενικότερα η κεντροαριστερά έχουν λόγους και αντικειμενικές προϋποθέσεις να προχωρήσουν. * Ο κ. Χάρης Τσιόκας, είναι πρώην βουλευτής ΠΑΣΟΚ και γ,γ υπουργείου μεταφορών.    
Read more...
Subscribe to this RSS feed
Tweets by @vagelisgiakoumi
Facebook Slider

Login or Register

Facebook user?

You can use your Facebook account to sign into our site.

fb iconLog in with Facebook

LOG IN

Register

User Registration
or Cancel